Özlemek, geri dönmek için yeterli sebep değildir.

Bazen en gürültülü anlar, en sessiz olanlardır. O anlar, günün koşturmacası bittiğinde, telefonun ışığı söndüğünde ve kendini yatağın serinliğine bıraktığında gelir. Tam o anda, beklenmedik bir misafir gibi kapını çalan o tanıdık sızı… Bir koku, bir şarkı ya da sadece boşluğun sesi, anıları bir film şeridi gibi zihninden geçirir. Göğsüne bir ağırlık çöker, nefesin daralır ve kendini o anıların içinde kaybolmuş bulursun. Bu satırları yazarken, bu hissi ne kadar çok kadının anlattığını, o sessiz gecelerde aynı boşlukla yüzleştiğini hatırlıyorum. Bir şeyler birikmiştir içinde, adını koyamadığın bir eksiklik. Ve bu eksikliğin adı “özlem” gibi görünür. Ama durup derince baktığında, bu hissin sadece bir başlangıç olduğunu fark edersin. Bu, geri dönmek için bir çağrı değil, kendi içine dönmek için bir davettir. O sızının sana anlatmak istediği çok daha derin bir hikaye var.

Özlediğin Kişi mi, Yoksa O’nun Yarattığı İllüzyon mu?

Bir an durup dürüstçe kendine sormanı istiyorum: Gerçekten O’nu mu özlüyorsun? Yoksa o ilişkinin başındaki, sana kendini dünyanın en özel kadını gibi hissettiren o adamı mı? Hani o love bombing (aşk bombardımanı) dediğimiz, ayaklarını yerden kesen, sürekli iltifatlar ve hediyelerle seni bir rüyanın içine çeken dönemi… İşte, beynin genellikle o anlara tutunur. Çünkü o anlar, umudun, potansiyelin ve hayallerin anlarıdır. Özlediğin şey, o kişinin gerçek karakteri değil, sana sunduğu o büyülü illüzyondur. “Ama o zamanlar çok mutluyduk” diyorsun belki içinden. Anlıyorum… Ama o mutluluk, gerçek bir temele mi dayanıyordu, yoksa bir sonraki fırtınanın habercisi olan sahte bir bahar güneşi miydi? Özlem, çoğu zaman gerçekliğin değil, potansiyelin yasını tutmaktır. O potansiyel hiç var olmadı. Özlediğin, bir hayalden ibaretti.

Yalnızlık Korkusu, Özlem Kılığına Girmiş Olabilir mi?

Şöyle ki, toksik bir ilişki bittiğinde geride devasa bir boşluk kalır. Bu sadece bir insanın yokluğu değildir; bu, sürekli meşgul edilen bir zihnin, sürekli tetikte olan bir bedenin ve sürekli bir şeyler kanıtlamaya çalışan bir ruhun aniden sessizliğe bürünmesidir. Bu sessizlik, nasıl desem, sağır edici olabilir. İşte bu noktada yalnızlık korkusu devreye girer. Tanıdık cehennem, bilinmez bir cennetten daha güvenli gelebilir. Kötü de olsa, bildiğin bir rutinin vardı. Şimdi ise ne yapacağını, kim olduğunu bilemediğin bir boşluktasın. Bak, bu his özlem değil, bu his konfor alanından çıkmanın getirdiği bir panik. O’na dönme isteği, aslında o tanıdık kaosa, o bildiğin acıya geri dönme arzusudur. Çünkü en azından orada neyle savaşacağını biliyordun. Kendinle baş başa kalma korkusu, bazen en büyük düşmanın olur ve sana bunun adının “aşk” ya da “özlem” olduğunu fısıldar. İnanma o sese.

Beynin Alışkanlık Oyunu: Travma Bağı (Trauma Bond) Nedir?

Düşünsene, bir ilişkinin içinde sürekli bir aşağı bir yukarı hareket ediyorsun. Bir gün göklerdesin, ertesi gün yerin dibinde. Bu aşırı uçlar arasında gidip gelmek, beyninde kimyasal bir bağımlılık yaratır. İyi anlarda salgılanan dopamin (mutluluk hormonu) ve kötü anlarda salgılanan kortizol (stres hormonu) beynini adeta bir kumar makinesine bağlar. Sürekli o iyi anın, o “kazanma” hissinin peşinde koşarsın. İşte buna trauma bond (travma bağı) diyoruz. Bu, sevgiye dayalı bir bağ değil, istismara dayalı bir kimyasal bağımlılıktır. Ayrıldığında hissettiğin o yoğun özlem, aslında vücudunun o kimyasal döngüyü aramasıdır. Tıpkı bir bağımlının maddeyi araması gibi… Bu aşk değil. Bu, beyninin sana oynadığı biyokimyasal bir oyun. O’nu özlediğini sandığın her an, aslında beyninin bir sonraki dopamin vuruşunu aradığını kendine hatırlat. Bu farkındalık, o bağın zincirlerini kırmandaki ilk adımdır.

Anıların Seçici Hafızası: Kötü Günleri Neden Unutursun?

İnsan zihni, hayatta kalmak için programlanmıştır. Bu yüzden travmatik ve acı dolu anıları, seni korumak adına bilinçaltının derinliklerine iter. Geriye ne kalır? Filtrelenmiş, parlatılmış birkaç “iyi” anı. O birlikte güldüğünüz an, sana aldığı o küçük hediye, söylediği o tek bir güzel söz… Hafızan, o anları bir hazine gibi saklarken; seni saatlerce ağlattığı geceleri, söylediği aşağılayıcı sözleri, hissettirdiği o derin değersizliği bir sis perdesinin arkasına gizler. Biliyorum, bu çok adaletsiz. Ama zihnin bunu seni korumak için yapıyor. “O kadar da kötü değildi belki” diye düşünmeye başladığın an, hafızanın bu oyununa geldiğin andır. İşte o anlarda bir günlük tutmak, güvendiğin bir arkadaşınla konuşmak ya da yaşadıklarını kendine sesli bir şekilde hatırlatmak çok önemlidir. O sis perdesini aralamalısın. Gerçek resim, o parlatılmış anılardan çok daha karanlık ve sen bunu en derinde biliyorsun.

Özlem Geçicidir, Pişmanlık Kalıcı Olabilir

Şu an hissettiğin o özlem, boğazına düğümlenen o yumru, kalbini sıkıştıran o acı… Evet, hepsi gerçek. Ve hepsi geçecek. İyileşme süreci bir dalga gibidir; bazen kıyıya vurur, bazen geri çekilir. Özlem de o dalgalardan sadece biri. Bu duyguya yenik düşüp geri döndüğünde ne olacağını bir düşün. O ilk birkaç gün ya da hafta belki harika geçecek. Ama sonra ne olacak? Aynı döngü, aynı manipülasyonlar, aynı hayal kırıklıkları yeniden başlayacak. Ama bu sefer bir farkla: Kendine olan saygını ve inancını biraz daha yitirmiş olacaksın. Geri dönmenin bedeli, o anlık özlemin dinmesinden çok daha ağır olabilir. O anlık rahatlama için, aylarını, belki de yıllarını feda etmeye değer mi? Özlem hissi, sadece bir duygudur. Senin kim olduğunu ya da ne yapman gerektiğini tanımlamaz. O duygunun içinden geçip gitmesine izin ver. Çünkü özlem geçicidir, ama kendine ihanet etmenin pişmanlığı çok daha uzun süre kalır.

Unutma, özlemek bir zayıflık belirtisi değil, bir zamanlar derinden bir şeyler hissettiğinin kanıtıdır. Ancak bu his, bir yol haritası değildir. O, geçmişe ait bir yankıdır ve senin geleceğini belirlemesine izin vermemelisin. Hissettiğin her özlem anında, aslında ne kadar yol kat ettiğini, ne kadar güçlendiğini ve kendini yeniden inşa ettiğini hatırla. Bu acı, iyileşmenin bir parçası. Geriye dönmek değil, ileriye doğru yürümek için bir yakıt. O kapıyı bir kez kapattın çünkü ardında sana ait bir gelecek yoktu. Şimdi o kapıyı tekrar aralama. Bırak özlem gelsin, bir süre misafirin olsun ve sonra geldiği gibi sessizce gitsin. Sen ise yoluna devam et. Çünkü seni bekleyen, o anıların gölgesinden çok daha aydınlık bir hayat var. Ve en önemlisi, sen bu hayatı hak ediyorsun. Özlemek bir anı, kendini seçmek ise bir ömürdür.