Kendin Gibi Hissettiren Biri Doğru Biridir.

Bazen bir şeylerin yanlış gittiğini anlamak için büyük bir patlama, sarsıcı bir kavga gerekmez. O his, sinsice ve sessizce yerleşir içine. Sanki kendi hayatının başrolü değil de, ezberlediğin replikleri söyleyen bir yan karakter gibisindir. Her gün giydiğin ama üzerine bir beden dar gelen bir kıyafet gibi, seni sıkan, nefes aldırmayan bir roldesindir. Gülüşlerin, cümlelerin, hatta sustuğun anlar bile sana ait değilmiş gibi gelir. İşte bu satırları da tam bu yüzden, o tanıdık hissin içini kemirdiğini bilerek yazıyorum; çünkü bu bir tesadüf değil. Bu sayfayı bulman, bu kelimeleri okuman, içindeki o sessiz alarmın sesini biraz daha açma çabası. O alarm sana diyor ki, “Bu sen değilsin.” Bir ilişkinin içinde kendini yabancı hissetmek, sürekli diken üstünde olmak, atacağın her adımı hesaplamak… Hayır, sevgi bu değil. Sevgi, eve dönmek gibidir. Zırhlarını, maskelerini kapının ardında bıraktığın, en yalın, en filtresiz halinle var olabildiğin o kutsal alandır. Eğer sen o alanda değilsen, doğru yerde değilsin demektir.

Maskelerini Çıkardığın An

Düşünsene bir, gün boyu taşıdığın onca yükten sonra eve gelip en rahat pijamalarını giydiğin o anı… İşte o anın duygusal karşılığıdır, yanında kendin gibi olduğun insan. Toplantıda sunum yapan ciddi profesyonel, çocuklarının peşinde koşan sabırlı anne, arkadaşlarına dert dinleten bilge dost… Tüm bu rollerden sıyrılıp, sadece “sen” olduğun o an. Yargılanma korkusu olmadan espri yapabildiğin, yorgun olduğunda surat asma hakkını kendinde bulabildiğin, ağlamak istediğinde kendini tutmak zorunda kalmadığın o yer. Toksik bir dinamikte ise sürekli bir performans sergilersin. Onun seveceği kadın, onun onaylayacağı eş, onun takdir edeceği sevgili olmaya çalışırsın. Oysa doğru insanın yanında maskeye ihtiyaç duymazsın, çünkü o senin çıplak ruhunu, en ham halini sever. O an, nefes aldığını hissedersin. Gerçekten.

Kusurlarınla Güvende Hissetmek

Hepimiz kusurluyuz. Dağınıklığımız, unutkanlığımız, bazen en sevdiklerimize karşı bile sabırsız olabildiğimiz anlar var. Biliyorum, belki de sen bu kusurlarını yıllarca saklamaya, onları birer suç gibi görmeye alıştın. Belki de geçmiş ilişkilerin sana hep “daha iyi” olman gerektiğini, “şöyle olmasan” her şeyin daha güzel olacağını fısıldadı. “Ama benim kusurlarım çok fazla” diye düşünüyor olabilirsin. Bak, asıl mesele şu ki; doğru insan senin kusurlarını bir proje gibi görüp onları “düzeltmeye” çalışmaz. O, senin o dağınık halini de, o unutkanlığını da, o sabırsız anlarını da bir bütünün parçası olarak görür. Seninle dalga geçer belki tatlı tatlı ama asla seni aşağı çekmez. Yanında kendini sürekli yetersiz, eksik ve onarılması gereken bir proje gibi hissettiğin anlar… İşte o anlar, yanlış yerde olduğunun en büyük kanıtıdır. Güvende hissetmek, mükemmel olmak demek değildir. Güvende hissetmek, tüm o “kusurlu” parçalarınla bile sevilmeye layık olduğunu bilmektir.

Sessizliğin Rahatlığı

Bir ilişkinin kalitesini gösteren en önemli şeylerden biri de birlikte susabildiğiniz anlardır. Nasıl desem, hani o gergin sessizlikler vardır ya… Her an patlayacak bir bomba gibi, yanlış bir kelime söyleme korkusuyla nefesini tuttuğun anlar… Boşluğu doldurmak için anlamsızca konuştuğun, onun modunu yükseltmek için sürekli çabaladığın o yorucu sessizlikler… İşte bu, bir alarm zilidir. Oysa kendin gibi hissettiğin insanın yanında sessizlik bir dinlenme anıdır. Aynı odada, o kitabını okurken, sen kahveni yudumlarken aranızdaki o boşluğun huzurla dolduğunu hissedersin. Konuşma zorunluluğu yoktur, çünkü kelimelerin ötesinde bir bağ vardır. O sessizlik, “Buradayım, yanındayım ve her şey yolunda” demektir. O sessizlikte kaygı değil, derin bir huzur vardır. Omuzlarındaki o görünmez yükün kalktığını, kalbinin normal ritminde attığını hissettiğin o anlar… İşte o anlar çok kıymetli.

İçindeki Çocuğun Gülümsediği Yer

Her birimizin içinde, geçmişin yaralarını, sevinçlerini ve korkularını taşıyan küçük bir çocuk var. O çocuk, çoğu zaman korkar, onaylanmak ve görülmek ister. Toksik ilişkiler, o içimizdeki çocuğu sürekli tetikler. Sürekli terk edilme korkusu yaşatır, değersiz hissettirir, yaptığı her şeyin yanlış olduğunu düşündürür. O çocuk, ilişkinin içinde bir köşeye siner ve sessizleşir. Ama yanında kendin gibi olduğun, güvende hissettiğin bir partner, içindeki o çocuğun elinden tutar. Onun saçını okşar. Onun saçmalamasına, oyun oynamasına, sebepsizce kahkaha atmasına izin verir. Bir anda kendini yıllardır yapmadığın bir şakayı yaparken, çocuksu bir heyecanla bir şeyler anlatırken bulursun. İşte o an, içindeki çocuğun iyileşmeye başladığı andır. O gülümsediğinde, sen de tamamlarsın. O çocuk nerede güvende ve mutluysa, senin ait olduğun yer orasıdır.

Gelişimin ve Değişimin Desteklendiği Alan

İnsan durağan bir varlık değildir; sürekli değişiriz, gelişiriz, yeni şeyler öğreniriz. Yeni bir hobiye başlamak, kariyerinde farklı bir yola sapmak ya da sadece düşünce yapını değiştirmek… Bunların hepsi hayatın doğal bir parçası. Ancak narsistik ve kontrolcü partnerler, senin bu değişiminden korkar. Çünkü onların kurduğu sistem, senin hep aynı kalmana, onların kontrolünde olmana bağlıdır. Senin gelişimin, onlar için bir tehdittir. Bu yüzden seni eleştirirler, hayallerini küçümserler, attığın her yeni adımı baltalamaya çalışırlar. “Sen mi yapacaksın?” derler, “Boş işlerle uğraşıyorsun” iması yaparlar. Ama doğru insan, senin en büyük destekçin olur. Senin potansiyelini senden daha çok görür bazen. Seni yeni şeyler denemen için yüreklendirir, düştüğünde elinden tutar. Senin zaferlerinle gurur duyar, çünkü senin mutluluğun onunkidir. Senin büyümen, ilişkiyi de büyütür çünkü. Bu çok önemli.

“Hayır” Demenin Özgürlüğü

Sınırlar… Sağlıklı bir ilişkinin temel taşıdır. “Hayır” diyebilmek ise en temel kişisel sınırdır. Bir düşün, “hayır” dediğinde neler oluyor? Sonrasında günlerce süren bir sessizlik mi başlıyor? Surat mı asılıyor? Pasif-agresif imalarla suçlu mu hissettiriliyorsun? Eğer cevabın evetse, bu çok net bir kırmızı bayraktır. Çünkü sevgi, manipülasyonla bir arada barınamaz. Kendin gibi olduğun bir ilişkide, “hayır” demek bir savaş başlatmaz. “Bugün yorgunum, gelemem,” dediğinde bu anlaşılır. “Bunu yapmak istemiyorum,” dediğinde buna saygı duyulur. O “hayır” kelimesi boğazına dizilmeden, kalbin sıkışmadan, sonrasında yaşayacağın dramı hesaplamadan çıkıyorsa ağzından… İşte bu özgürlüktür. Bu, senin bir birey olarak varlığının kabul edildiği, isteklerinin ve sınırlarının önemsendiği anlamına gelir. Ve bu, bir lütuf değil, senin en doğal hakkındır.

Tüm bu satırları okurken, belki de içinde bir şeyler kıpırdadı. Belki de unuttuğun, uzun zamandır hissetmediğin bir “kendin olma” halini hatırladın. Bu hissi aramak, bu hissi hak ettiğini bilmek, iyileşme yolculuğunun en önemli adımıdır. Unutma, birinin seni tamamlamasına ihtiyacın yok. Sadece, zaten tam olan seni görmene, parlamana ve kendin olmana izin veren birine ihtiyacın var. İlişkiler seni tüketmek için değil, seni büyütmek ve beslemek için vardır. Kendini evinde hissetmediğin hiçbir yer, senin yuvan değildir. O rahat pijamalarını giyebileceğin, maskelerini ardında bırakabileceğin, sessizliğin bile huzur verdiği o yuvayı bulana kadar kendine olan inancını asla kaybetme. Çünkü sen bunu hak ediyorsun.