BÜYÜK BALIK: Hayatın Anlatılmaya Değer Bir Masal Olduğunu Hatırlatan Film

Bazı filmler vardır, izleyip bitirdiğinde sadece bir hikâye izlemiş olmazsın; sanki kendi hayatının tozlu bir albümünü karıştırmış, unuttuğun bir duyguyu yeniden hatırlamış gibi hissedersin. Bu yapımlar, doğru zamanda karşına çıktığında, hayata baktığın pencereyi usulca aralar ve içeri taptaze bir hava doldurur. Büyük Balık da tam olarak böyle bir deneyim sunuyor. Onu izlerken, ailemizin anlattığı o “abartılı” anıların aslında ne kadar kıymetli olduğunu, gerçeğin bazen ne kadar sıkıcı olabileceğini ve onu renklendirmenin bir sevgi biçimi olduğunu fark edebilirsin. Bu film, basit bir hikâyenin ötesinde, kalbinin derinliklerine işleyen bir ders gibi…

Film Hakkında

Tim Burton’ın yönetmen koltuğunda oturduğu bu görsel şölen, temelinde oldukça tanıdık bir çatışmayı ele alıyor. Düşünsene… Bir yanda ayakları yere basan, her şeyin mantıklı bir açıklamasını arayan, gerçeklere tutunan bir oğul (Will) var. Diğer yanda ise hayatını devlerle dostluk kurduğu, bir cadıyla pazarlık yaptığı, sirkte çalıştığı ve asla batmayan sihirli bir kasabada yaşadığı inanılmaz masallarla anlatan, ölmek üzere olan bir baba (Edward Bloom). Will, babasının bu fantastik hikayelerinden artık yorulmuş durumda ve tek bir isteği var: ölmeden önce gerçek babasını, masalların arkasındaki o sıradan adamı tanımak. Ama işin aslı, babası gerçekten de sıradan bir adam mı? Yoksa hayatın kendisi mi en büyük masal?

Neden İzlemelisin?

“Ama bu bildiğimiz fantastik bir masal değil mi?” diyorsun belki içinden. Evet, yüzeyde öyle görünüyor. Ama asıl etkileyici olan, bu büyülü perdenin arkasında yatan o sarsıcı ve bir o kadar da naif gerçeklik. Bu film, bir babanın oğluna bırakabileceği en büyük mirasın ne olduğunu sorgulatıyor. Para mı, mülk mü, yoksa anlatılmaya değer, ilham veren bir hayat hikayesi mi? İşte tam bu noktada Büyük Balık, kalbine dokunmayı başarıyor. Bize yalan söylemekle, hikâyeyi güzelleştirmek arasındaki o ince çizgiyi gösteriyor. Nasıl desem, hayatın kaçınılmaz sonlarına ve vedalara hazırlanırken, anıları birer sanat eserine dönüştürmenin iyileştirici gücünü fısıldıyor.

Evet, bu kadar güçlü.

İzlerken kendini hem o mantıklı oğulun yerine koyup isyan ederken bulabilirsin hem de o masalcı babanın dünyasında kaybolmak isteyebilirsin. Film, bu iki duygu arasında öyle ustaca gidip geliyor ki, sonunda seni bambaşka bir anlayış seviyesine taşıyor…

Kime Göre?

Hazır ol, çünkü bu film herkes için olmayabilir. Ama eğer sen de aşağıdaki maddelerden birinde kendini buluyorsan, bu masal tam sana göre:

• Babanla ya da ailendeki herhangi biriyle karmaşık, çözülmemiş bir ilişkin varsa.
• Hayatın bazen fazla gri ve sıradan geldiğini düşünüyor, biraz sihire ihtiyaç duyuyorsan.
• Gerçekliğin ve hayal gücünün iç içe geçtiği hikayeleri seviyorsan.
• “Anlatılan her hikayenin altında bir gerçek yatar” düşüncesine inanıyorsan.
• Yas tutma, vedalaşma ve birini ardında bıraktığı anılarla yaşatma kavramları üzerine düşünmek istersen.

Son Söz

Büyük Balık, bir filmden çok daha fazlası; hayatın kendisinin en büyük masal olabileceğini fısıldayan bir veda mektubu adeta. İzleyip bitirdikten sonra bile zihninde dönüp duracak, ailene ve onların anlattığı hikayelere yepyeni bir gözle bakmanı sağlayacak. Belki de en önemlisi, sana şu soruyu sorduracak: Sen kendi hayatını hangi hikâyeyle anlatmayı seçerdin? Cevabı ne olursa olsun, bu yolculuk kalbinde sıcacık bir iz bırakacak, inan bana…